Często zadawane pytania

Często zadawane pytania na temat procesu:


Kto to jest postulator?

Postulator, według drugiego wydania Nowej Katolickiej Encyklopedii to osoba odpowiedzialna za zebranie szczegółowych informacji dotyczących życia, pracy i świętości kandydata na ołtarze. Poza tym postulator przedstawia biskupowi ordynariuszowi argumenty za tym, że istotnie proces powinien zostać przeprowadzony i wskazuje na jego ważność dla Kościoła. Postulator z reguły jest wyznaczany za zgodą biskupa przez osobę, czy grupę przedstawiającą sprawę. Po etapie zbierania informacji na temat życia Sługi Bożego w diecezji, postulator przenosi się do Rzymu, aby współpracować z Kongregacją Spraw Kononizacyjnych w przygotowaniu positio. Dominikanin ojciec Gabriel B. O'Donnell jest postulatorem w procesie księdza McGivney.

Powrót do początku
Co to jest positio?

Positio jest to obszerny dokument zawierający formalne argumenty przemawiające za kanonizacją Sługi Bożego. Przedstawia jasno i dokładnie całe życie kandydata, jak również podsumowuje wszystkie informacje, których udzielili świadkowie o życiu kandydata podczas postępowania diecezjalnego. Ojciec O'Donnell opracował dwutomowe positio mające prawie 1000 stron. Zawiera ono zarówno biografię księdza McGivneya, jak również analizę jego duchowości. Tom mówiący od duchowości, jest zredagowany w ten sposób, że analizuje po kolei praktykowanie cnót przez księdza McGivneya -- cnót teologicznych wiary, nadzieji i miłości i kardynalnych roztropności, sprawiedliwości, męstwa i wstrzemięźliwości. Na końcu każdego rozdziału są załączone dokumenty dotyczące heroiczności cnót księdza McGivney.

Powrót do początku

Co to są relikwie i jakie jest ich miejsce w nauczaniu Kościoła?

Słowo relikwia pochodzi od łacińskiego słowa „resztki, szczątki”. Obecnie relikwie dzielą się na trzy kategorie.

• Relikwie pierwszej klasy:  fragmenty ciała świętego, błogosławionego, lub też jak to jest w przypadku księdza McGivney, kandydata na ołtarze. Nie ma pierwszej klasy relikwii ksiądza McGivneya.

• Relikwie drugiej klasy:  przedmioty, albo fragmenty przedmiotów, które były używane, czy noszone przez świętego za jego życia. Na przykład: sandały, różaniec czy pióro. W Galerii księdza McGivney w Muzeum Rycerzy Kolumba w New Haven znajduje się sutanna w której ks. McGivney został pochowany. W 1982 roku, kiedy jego szczątki doczesne zostały zabrane z grobowca rodzinnego, jego ciało zostało ubrane w nowe szaty, a sutanna w której był pochowany została odrestaurowana. Obrazki z modlitwą o beatyfikację, które rozprowadza Guild mają mały fragment nitki z sutanny w której był pochowany ks. McGivney.

• Relikwie trzeciej klasy:  przedmioty, którymi dotknięto relikwii pierwszej klasy. Najczęściej są to fragmenty płótna.

Powrót do początku

Jaki jest początek kultu relikwii?

Badacze Pisma Świętego twierdzą, że nie było „kultu relikwii” w Starym Testamencie. Relikwie są wspomniane w Nowym Testamencie, ale jest im poświęcone mało uwagi. (Dz 19,20)

Historycy Kościoła twierdzą, że pisma o świętym Polikarpie (ok.69-155) mówią o chrześcijanach w mieście Smyrna (dzisiejsza Turcja) jako o pierwszych, którzy otaczali kultem relikwie świętego -- umiłowanego przez nich biskupa Polikarpa. W rocznicę jego śmierci, wierni gromadzili się przy jego grobie i modlili się o jego wstawiennictwo.

Było to nabożeństwo okazane publicznie. Chrześcijanie w Smyrnie, chcieli pokazać, że są specjalnie przywiązanie do doczesnych szczątków swojego przyjaciela. W momencie kiedy to już uczynili, potrzebowali dla tego uzasadnienia.

Wspólnota podkreślała, że kult męczenników ma charakter „podrzędny”. Ci święci mężowie i kobiety nie byli równi Chrystusowi, a szacunek okazywany ich relikwiom nie był i nie mógł być równy czci oddawanej Bogu. Raczej, święty Polikarp był czczony ponieważ był uczniem i naśladowcą Chrystusa.

W połowie trzeciego wieku, św. Cyprian z Karteginy, biskup, powiedział że słusznym jest oddanie czci narzędziom tortur i śmierci męczenników, gdyż ich ciału uczyniły te narzędzia świętymi. W czwartym wieku, św. Bazyli, doktor Kościoła, opisał szczegółowo oficjalne uroczystości odbywające się z okazji rocznic.

W ciągu następnych paruset lat, kult relikwii męczenników wzrastał jako praktyka liturgiczna, a teologowie obserwując co się dzieje, stwierdzili że ma to sens. Groby były otwierane i dotykano ciała i kości świętych lnianym płótnem. Później te relikwie -- zwane brandea - były rozporowadzane pośród wspólnoty. Ludzie nosili brandea, ekwiwalent dzisiejszych relikwii trzeciej klasy, w małych pojemniczkach zawieszonych na szyi.

Powrót do początku

Czego nas Kościół uczy odnośnie relikwii?

Sobór Watykański Drugi wspomina o relikwiach w Konstytucji o Liturgii Świętej:  „Zgodnie z tradycją Kościół oddaje cześć świętym i ma w poważaniu ich autentyczne relikwie oraz wizerunki” (111).

Katechizm Kościoła Katolickiego mówi:  „Poza liturgią sakramentów i sakramentaliów katecheza powinna brać pod uwagę formy pobożności wiernych i religijności ludowej. Zmysł religijny ludu chrześcijańskiego zawsze znajdował wyraz w różnorodnych formach pobożności, które otaczały życie sakramentalne Kościoła. Są to: cześć oddawana relikwiom, nawiedzanie sanktuariów, pielgrzymki, procesje, droga krzyżowa, tańce religijne, różaniec, medaliki, etc” (1674).

Powrót do początku

Jakie są przepisy Kościoła odnośnie modlitw do księdza McGivney?

Członkowie Guild ks. McGivney zapytali o możliwość zorganizowania godziny świętej księdza McGivney, którą by odbywali przed Najświętszym Sakramentam.

Przepisy Kościoła w tej kwestii są bardzo jasne. Zachęca się wiernych do odprawiania godziny świętej, ale kiedy wierni modlą się przed Najświętszym Sakramentem wystawionym w monstrancji, wszystkie modlitwy powinny być skierowane do Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Kościół nie zezwała na publiczny kult ks. McGivneya.

Zauważ, że modlitwa na obrazku który otrzymałeś od Guildu jest skierowana do Boga nie do księdza McGivney. Pokornie prosimy Boga, aby wysłuchał naszych próśb o kanonizację księdza McGivneya. Dopiero po beatyfikacji, za pozwoleniem Kościoła będziemy mogli publicznie czcić księdza McGivney.

Można odprawiać godzinę świętą w intencji kanonizacji księdza McGivney, ale nie można odprawiać publicznych modlitw. Naruszałoby to przepisy kościelne, których Guild ks. McGivney bardzo starannie przestrzegał.

Powrót do początku

Dlaczego łącznie z nazwiskiem księdza McGivney często jest używany tytuł „Sługa Boży”?

Można tytułować kandydata na ołtarze „Sługą Bożym” od momentu rozpoczęcia formalnego procesu kanonizacyjnego. Kiedy papież zatwierdzi dekret o heroiczności cnót księdza McGivneya, co jest niezbędne do beatyfikacji, wtedy ksiądz McGivney będzie nosił tytuł „Czcigodnego Sługi Bożego”.

Powrót do początku

Co to jest beatyfikacja?

Poprzez beatyfikację, papież ogłasza, że dla dobra Kościoła, dana osoba jest godna czci i można jej oddawać publicznie kult w diecezji, w regionie lub w rodzinie zakonnej. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych musi uznać cud, zanim nastąpi beatyfikacja kandydata. Osoby beatyfikowane noszą tytuł błogosławionych. Beatyfikacja jest niezbędnym krokiem do kanonizacji dla wszystkich kandydatów na ołtarze oprócz męczenników, według Nowej Katolickiej Encyklopedii. Kiedy zostaje ogłoszona decyzja o beatyfikacji, postulator może nadzorować otwarcie grobu i pobranie fragmentu ciała kandydata. Fragment zostaje przekazany papieżowi jako relikwia, podczas pontyfikalnej beatyfikacyjnej Mszy świętej. Wtedy też, papież wyznacza dzień w którym Kościół będzie obchodził liturgicznie wspomnienie błogosławionego.

Powrót do początku

Co to jest kanonizacja?

Kanonizacja jest celem do którego dąży cały proces. Poprzez kanonizację, według Nowej Katolickiej Encyklopedii, Kościół oznajmia, ze święty jest w niebie z Bogiem i ogłasza rozszerzenie kultu świętego na cały Kościół powszechny. Bulla kanonizacyjna, mówi encyklopedia, nieomylnie ogłasza, że życie świętego stanowi wzór dla wszystkich wiernych i uznaje go za pośrednika w niebie. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych musi zatwierdzić drugi cud, aby mogła nastąpić kanonizacja.

Powrót do początku

Co to jest cud?

Nowa Katolicka Encyklopedia mówi, że w znaczeniu teologicznym cud jest to niezwykłe wydarzenie, które odbieramy zmysłami, które jest działaniem Boga w kontekście wiary, jako znak rzeczywistości nadprzyrodzonej. Po tej prostej definicji znajduje się pięciostronowe podsumowanie dwóch tysięcy lat studiów nad cudami i ich znaczeniem. Są przedstawione różne poglądy o naturze cudu i ich uznawaniu wyrażane przez teologów na przestrzeniu wieków. Sobór Watykański Pierwszy, według Encyklopedii, zadeklarował że „Aby nasza służba była w zgodzie z rozumem ( por Rz 12,1), Bóg zechciał, by wewnętrzna pomoc Ducha Świętego była poparta przez zewnętrzne dowody Jego objawienia, to znaczy dzieła Boże, a głównie cuda i proroctwa. Ponieważ ukazują one jasno Bożą wszechmoc i nieskończoną wiedzę, są znakiem objawienia, które jest pewne i odpowiednie dla inteligencji wszystkich ludzi”. Sobór potępił jako błędny pogląd, że cuda są niemożliwe.
Gdy Kościół uzna świętość sługi Bożego, decyzja o beatyfikacji czy kanonizacji osoby, która nie jest męczennikiem, wymaga potwierdzenia od Boga, mówi nam encyklopedia. Boża interwencja, którą jest cud, automatycznie wskazuje na świętość sługi Bożego. Tylko Ojciec Swięty podejmuje ostateczną decyzję w tych sprawach, a poprzez cuda, opiera się na pomocy Ducha Świętego, by beatyfikować czy kanonizować każdego sługę Bożego.

Powrót do początku

Ile cudów jest wymagane, aby ktoś mógł zostać świętym?

Do beatyfikacji wymaga się jednego cudu, wtedy sługa Boży otrzymuje tytuł „błogosławionego”. Drugiego cudu, który nastąpił po beatyfikacji wymaga się do kanonizacji. Wielu ludzi uważa, że Kościół szuka cudów, które zdarzyły się za życia sługi Bożego. Tak nie jest. Cuda wymagena do kanonizacji muszą się zdarzyć po śmierci kandydata na ołtarze.

Powrót do początku